Headlines

Il Trionfo del Tempo e del Disinganno (De triomf van Tijd en Ontgoocheling) is Georg Friedrich Händels eerste oratorium. In plaats van echte personen staan vier begrippen centraal, die als personages worden opgevoerd: Schoonheid, Genot, Tijd en Ontgoocheling. Het werk wordt in de klassieke muziekwereld geprezen om zijn virtuoze zangpartijen, dramatische kracht en grote muzikale afwisseling. Il trionfo is een minder bekend werk, vooral geliefd bij kenners en liefhebbers van barokmuziek. Tot die liefhebbers lijkt ook Labor Of The Negative te behoren.Lees verder ›

Bij een 'shadow drop' verschijnt een release zonder voorafgaande aankondiging of promotie en is het materiaal vrijwel direct beschikbaar. Dat was ook het geval op 31 juli 2026. Zonder vooraankondiging, singles of promotiecampagne bracht 20 Buck Spin het derde album van Ænigmatum uit via streamingdiensten en Bandcamp. Infinitude’s Passage was er simpelweg ineens. Zonder opmaat en zonder dat vooraf uitgebrachte singles de verwachtingen al hadden gestuurd, kon het album meteen als geheel worden ervaren. Juist dat verrassingseffect wekt extra nieuwsgierigheid op en kan ervoor zorgen dat het nieuws zich snel onder muziekliefhebbers verspreidt.Lees verder ›

De titel van de nieuwe plaat van deathmetalband Fuming Mouth heeft meerdere betekenissen, maar ongetwijfeld de belangrijkste heeft een medische inslag: bij de laatste dag van een chemobehandeling slaat de patiënt in het ziekenhuis vaak op een bel om het eind van dat traject op een passende wijze af te sluiten. Frontman Mark Whelan werd eind 2021 gediagnosticeerd met acute leukemie, maar won die uitputtende strijd. 1-0 voor Mark! Zodoende kunnen wij gelukkig ook genieten van plaat nummer drie uit de discografie van de band die in 2013 werd opgericht. The Ringing Bell is door Kurt Ballou (Converge) opgenomen in de GodCity studio en op de drums vinden we niemand minder dan Jay Weinberg (ex-Slipknot) terug.Lees verder ›

Soms kom je een band, een hoesontwerp, een album tegen waarvan je tegen jezelf zegt: "Hé, heb ik die plaat al eens niet beluisterd?" Zo'n moment had ik toen ik een hoestontwerp zag passeren van de meest recente Flowers Of Rust release, getiteld Crude Exhibitions Of The Soul. Tot op heden kon ik niet achterhalen of dit ook effectief gebeurde. Deze Amerikaanse blackmetalband heeft zich laten inspireren door Leviathan, Be Persecuted, Altar Of Plagues, Bethlehem en pak hem beet een Axis Of Perdition.Lees verder ›

Exact tien jaar geleden voorzagen we het debuutalbum van de death/thrashers uit Beveren, Poseydon, van een review. Masterpiece heette het ding en dat was een dapper statement. Een meesterwerk was het niet, een lekker plaatje wel. De verantwoordelijke heren hadden een lange weg afgelegd om tot een debuut te komen, want Poseydon was al actief tussen 1992 en 1999 voordat het eerste echte werk het levenslicht zag. Misschien was het dus wel een meesterwerk in de geschiedenis van de band. Opvolger Through the Gate of Hatred and Aversion hebben we gemist, maar nu ligt Time Is a River and the Waters Are Red voor me: plaatje nummer drie.Lees verder ›

Infernal Wind is een Noorse éénmansformatie die zijn debuutplaat met name Fiende av lyset al eerder op tape wist uit te brengen zo een tweetal jaar geleden en dit deed via het voor mij onbekende Hotchin Pit/Rabbit Attack Corps en een vinylversie, als ik goed ben geïnformeerd, die kwam via Satanik Requiem/Final Agony Records. Enkele jaren later komt New Era Productions met een geheel verzorgde CD-versie van datzelfde album. De moeite? Tja, niet te snel, we zullen het zo even neerpennen op digitale wijze.Lees verder ›

Kalamzoo ligt in Michigan en ik zal jullie eens iets vertellen: ik ben er nog nooit geweest. Wie wel? De vier leden in dit Aspen Sanctum natuurlijk. Ze komen er gewoon vandaan. De heren laten zich inspireren door veel maar zeker ook door de ruige natuur, de wouden, de meren en de bergen. Het lijkt wel een soort van seculiere omarming te geven aan hun zijn.  To Withhold The Need To Conquer is misschien net daardoor een atmosferisch en intens werkstuk geworden. De plaat komt uit in eigen beheer met een tapeversie via de Amerikaanse vrienden van Fiadh Productions.Lees verder ›

Todomal uit Spanje is terug met Graveyards of Joy. Deze progressieve doomband wist indruk te maken met de voorgaande platen A Greater Good en Ultracrepidarian. Ik was in elk geval gelijk verkocht! Laat je overigens niet tegenhouden door de genrebeschrijving, de mannen trekken zich er ook weinig van aan.Lees verder ›

De doorsnee Nederlander houdt van kutmuziek, want ook deze zomer word je weer bestookt met jodelende frikandellengezichten die met jolige accordeondeuntjes de openbare ruimte verzieken. U bent anders. U wil gewoon keihard thrashen. Liefst met behulp van muziek uit een Zuid-Amerikaans land waar metal in de aderen zit; Chili bijvoorbeeld. Dan heb ik hier bingo voor u. Deze zomer komt Ripper naar je toe. Deze Chilenen zijn al sinds 2008 actief en brengen death/thrash zonder fouten. Hoewel de band qua leeftijd 'barely legal' is, verrassen deze mannen met een volwassen geluid. Towards Rebirth is volgens de band het meest gewelddadige album van de band tot nu toe.Lees verder ›

Er zijn tegenwoordig nog maar weinig bands die mij blijvend kunnen bekoren bij concerten. Het uit Connecticut afkomstige Boundaries is er daar tot op heden één van. Eerder zag ik het gezelschap live aan het werk in het voorprogramma van Spite en The Ghost Inside, en onlangs ook nog op Jera On Air. Geen van deze optredens stelde ook maar een beetje teleur. Met argusogen keek ik uit naar deze nieuwe release, genaamd Yearning: The Unbeautiful After. De singles waren in ieder geval al een goed voorteken, maar dat wil langs niet alles zeggen. Kan deze worp zichzelf meten aan de uitstekende platen Burying Brightness en Death Is Little More?Lees verder ›

Sommige producten winnen aan kwaliteit wanneer ze de tijd krijgen om zich volledig te ontwikkelen. Een karaktervolle whisky, traditionele balsamicoazijn of op houten vaten gerijpte sojasaus ontlenen juist aan dat langdurige proces hun diepte en verfijning. Bij deze producten is rijping een bewuste keuze, terwijl ontwikkeling soms simpelweg ontstaat door het verstrijken van de tijd. Ook bij de Canadese technicaldeathmetalband Volubilis gingen er enkele jaren overheen voordat het tijdens de pandemie als soloproject begonnen initiatief zijn definitieve vorm vond. Zes jaar na de officiële oprichting verschijnt nu het debuutalbum Theasterion.Lees verder ›

Voor iedereen die denkt dat elke (black)metalband tegenwoordig een Instagram-account, een gelikte biografie en een overdaad aan foto's van besneeuwde naaldbossen nodig heeft: maak kennis met: Häxenmyst. Over dit eenmansproject valt namelijk vrijwel niets te vinden. Alleen een naam en een albumtitel (And A Pale Horse Appeared) en vervolgens een oorverdovende stilte. Alsof de man achter Häxenmyst tijdens een occult ritueel eerst zijn digitale voetafdruk heeft geofferd, waarna hij tevreden een kaars uitblies en terugkeerde naar zijn crypte. Het resultaat is een project dat zich hult in precies die obscuriteit waar het genre ooit groot mee werd. Dat past eigenlijk uitstekend bij de mysterieuze, occulte uitstraling die deze plaat ademt.Lees verder ›

Wie Quicksand de afgelopen tijd live aan het werk zag wist al dat er iets moois zat aan te komen. Bring On The Psychics laat horen dat die indruk geen toeval was. De New Yorkers leveren een compacte, energieke plaat af waarop de sound misschien wat directer is geworden, maar waarin melodie en groove nog altijd een hoofdrol spelen.Lees verder ›

Buurman en buurman kunnen uren klussen en alles ook vakkundig naar de sodemieter en galemiezen helpen. Ikzelf ben geen klusser, met mijn twee linkerhanden. Aornos uit Miskolc, Hongarije is wel een bende die bestaat uit heel wat klussers. Dit Decade Of Echoes en Decade Of Storms is een knappe, noem het kort door de bocht, compilatie die de eerste tien bestaansjaren van de band eventjes op een dubbel tapeje samenvat. Hier en daar propten de vrienden er ook wat nieuwe nummers bij.Lees verder ›

Dacht ik weer een onontdekt pareltje voor jullie in de aanbieding te hebben, heeft mijn collega Dypfrys dit orkestje al veel eerder ontdekt, namelijk in 2021 met het album Antibiose. Hier is poging twee, want het Duits-Franse collectief Eastwood verdient het. Negen nummers en elf minuten aan stuiptrekkingen. Schandalig hoor ik u denken? Dat kan maar één ding betekenen: grindcore! Ja: grindcore, én powerviolence. Gas op die lolly verdomme!Lees verder ›