Enige weken geleden heeft het Brusselse Emptiness zijn zevende album Nowhere Speaks op de niets vermoedende mensheid losgelaten. Niets vermoedend omdat de band op deze nieuwe krachttoer drukkender en daarmee benauwender uit de hoek komt dan op de laatste platen. De bedoeling was deze recensie rond de tijd van uitkomen van de plaat online te hebben, maar juist de intensiteit van de plaat maakte dat ze wat meer tijd nodig had om te doorgronden. Dat had ik eigenlijk met één blik op het promovel al kunnen weten.Lees verder ›






















