The Holeum is een Spaanse band die twaalf jaar geleden werd opgericht en zijn naam ontleent aan astrofysische theorieën rond donkere materie en zwarte gaten. Volgens hun eigen concept verwijst The Holeum naar een vorm van materie die verbonden is met het ontstaan van zwarte gaten. De band probeert die kosmische visie te vertalen naar hun muziek.
En wat past daar dan beter bij dan atmosferische progressieve metal met doom invloeden? Een beetje zoals Iotunn dat doet, zeg maar. De muziek ligt ook wel in het verlengde van die band, al klinkt The Holeum bij vlagen agressiever. Zeker op deze nieuwste worp, Ensis, een plaat die zeven nummers boordevol informatie bevat.
Want er gebeurt genoeg in deze nummers, met name op het gebied van dynamiek. Allereerst de zang, die varieert van gebrul tot prima cleane zang in bijvoorbeeld Cosmic Void Spheres, daarbij koppelt zanger/gitarist Pablo dat ook nog eens aan catchy zanglijnen, die het nummer een soort baken geven. De titel van dit nummer doet overigens wel recht aan de song, want sfeervol is het zeker als de band slepende post-metal riffs in de nummers verweeft. Sowieso hoor ik wel wat terug van een band als Cult of Luna in het geluid van The Holeum.
Maar eigenlijk hoor ik in elk nummer wel een andere band terug waar het sterk aan doet denken. Neem nu Macrocosm, dat duidelijke invloeden van Paradise Lost heeft, niet alleen door de manier van zingen, maar ook door die kenmerkende slepende gitaarlijnen. Of neem het aan Wyatt E. denkende elektronische praatgedeelte in Geometric Congruence Vortex (wat een kuttitels allemaal). Het meest bont maakt de band het echter op Hyperdimensional Physics, waar de gitaarlijn van Dool’s Oweynagat schaamteloos wordt geleend. Maar deze copy paste benadering zorgt er ook voor dat het lastig is om de identiteit van The Holeum te ontleden, omdat hij soms nog te veel invloeden in zijn muziek wil verwerken.
Aan de andere kant weet de band wel muziek te maken met veel hooks en, zoals gezegd, veel dynamiek. Nummers worden regelmatig teruggebracht naar een rustpunt om vervolgens weer uit te bouwen naar een climax, zoals in Spontaneous Synchronisation, waar er na een muur van rifsf een sfeervol stuk zich ontvouwt met baritonzang, om uiteindelijk toe te werken naar een klapstuk. Dat werkt vrij goed en dit is iets wat The Holeum vaker toepast op deze plaat, en het is ook een element waar de band ook bedreven in is. Interessant wordt het echter als de band beide werelden samen laat komen zoals in Hyperdimension Physics, waarbij een atmosferisch gedeelte begeleid wordt door gruntzang en het geheel meteen meer dreiging krijgt.
Al met al is Ensis een plaat geworden die zeven afwisselende nummers biedt, waarin de band bij vlagen creatieve en goede songwriting etaleert. Tegelijkertijd lijkt de band ook iets te veel te willen. Ik ben er nog niet over uit of ik deze plaat heel erg goed vind of gewoon goed. Dat zal aan eind van het jaar ongetwijfeld duidelijk zijn. Fans van Iotunn, Opeth en ook wel Cult of Luna zouden zich in ieder geval eens aan deze plaat moeten wagen om zelf een oordeel te vellen.
Score:
78/100
Label:
Lifeforce Records, 2026
Tracklisting:
- The Fermi Paradox
- Cosmic Void Spheres
- Macrocosm + Microcosm
- Spontaneous Synchronization
- Hyperdimensional Physics
- Esoteric Futuristic Visions
- Geometric Congruence Vortex
Line-up:
- Pablo Egido – Zang
- Paco Porcel – Basgitaar
- Miguel A. Fernández – Drums
- Julián Velasco – Gitaar
- Luis Albadalejo – Gitaar
Links: